The legend of the Arta Bridge

Arta is a city in the northwest part of Greece in Epirus region. Arta is famous for the medieval bridge over the Arachthos River. But what is the legend behind it?

The legend says that “45 craftsmen and 60 apprentices built it all day but at night it fell down”. They spent all day working hard under the hot sun and when dark arrived, they got worried that all their work would go for nothing. And it did! They had no idea what to do until one day a bird approached them and told them in a man’s voice.

“The only way to finish the bridge is to make a human sacrifice”. The craftsmen looked at the bird surprised but the bird continued “The first craftsman has to sacrifice his beautiful wife and bury her under the stones”. Everybody stared at the first craftsman who was deeply sad. He lowered his head and told the bird “Go to my wife and tell her to come and find me here. But tell her to take her time”. The bird flew to the woman but told her to hurry up and go to her husband.

After a while, the craftsmen see the woman approaching, smiling and walking beautifully. Her name is Ligeri (slender woman). Ligeri greets the workers and asks why her husband looks so sad. “Gentle lady, your husband is sad because he lost his wedding ring under the bricks and there is no way to find it”. Ligeri goes willingly under the bridge and starts searching for the ring. After a while she asks the craftsmen to pull her out and instead she hears the stones and the men working. She realizes her destiny and cries out a curse. Her two older sisters were also sacrificed. The one for the building of the Danube river bridge and the other for the Eyphrates river bridge.

“May the bridge tremble when the passersby cross it”. The working men remind her that she has a younger brother who may be in a foreign land but may destiny play him tricks. So Ligeri changes her curse “If the wild mountains tremble, the bridge may tremble as well and if the wild animals fall in, let the passersby fall in as well because my brother is in a foreign land”.

 

And the bridge was finally over but the women of the place were all dressed in black and could not stop singing “moirologia” for the loss of the unlucky girl.

Moirologia (fate+word): sad songs sang usually by black dressed women over the head of the dead person or at the funeral. They are lyrical songs and one of the most important traditions of Greek music songs.

 

Το γιοφύρι της Άρτας

Η Άρτα είναι μια πόλη στο βορειοδυτικό τμήμα της Ελλάδας, στην περιοχή της Ηπείρου. Είναι διάσημη για το μεσαιωνικό γιοφύρι στον ποταμό Άραχθο. Αλλά ποιος είναι ο μύθος που κρύβεται πίσω από το γιοφύρι;

Σύμφωνα με την παράδοση «45 μάστοροι και εξήντα μαθητάδες ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν». Όλη μέρα δούλευαν σκληρά κάτω από τον καυτό ήλιο αλλά όταν βράδιαζε, ανησυχούσαν ότι όλη τους η δουλειά θα πήγαινε χαμένη. Και έτσι και γινόταν. Δεν ήξεραν τι να κάνουν μέχρι που μια μέρα τους πλησίασε πουλί με ανθρώπινη φωνή και τους είπε.

Ο μόνος τρόπος να τελειώσει το γιοφύρι είναι να θυσιαστεί ένας άνθρωπος. Οι εργάτες κοίταξαν έκπληκτοι το πουλί αλλά το πουλί συνέχισε «Ο αρχιμάστορας πρέπει να θυσιάσει την όμορφη γυναίκα του και να την θάψει κάτω από τις πέτρες». Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον αρχιμάστορα ο οποίος έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Κατέβασε το κεφάλι του και είπε στο πουλί «Πήγαινε στη γυναίκα μου και πες της να έρθει να με βρει εδώ αλλά να μη βιαστεί». Το πουλί αμέσως πέταξε στη γυναίκα αλλά της είπε να πάει ευθύς να συναντήσει τον άντρα της.

Μετά από λίγο, οι εργάτες είδαν τη γυναίκα να πλησιάζει, χαμογελαστή και λυγερόκορμη όπως και το όνομα της. Την έλεγαν Λυγερή. Η Λυγερή τους χαιρετά και τους ρωτάει γιατί ο άντρας της είναι τόσο θλιμμένος «Ευγενική κυρία, ο άντρας σου είναι θλιμμένος επειδή έχασε τη βέρα του στα θεμέλια και δεν μπορεί να την βρει». Η Λυγερή πρόθυμα κατεβαίνει στο γιοφύρι και αρχίζει να ψάχνει για το δακτυλίδι. Μετά από λίγο ζητά από τους μαστόρους να την ανεβάσουν αλλά αντί γι’ αυτό ακούει τις πέτρες να πέφτουν και τους άντρες να δουλεύουν.

Συνειδητοποιεί την κακή της μοίρα και ξεστομίζει μια κατάρα. Και οι δύο μεγαλύτερες αδερφές της θυσιάστηκαν για τα γιοφύρια. Η μια για τον Δούναβη και η άλλη για τον Ευφράτη.

«Να τρέμει το γιοφύρι κάθε που περνούν περαστικοί». Οι εργάτες της θυμίζουν ότι έχει μικρότερο αδερφό που μπορεί να είναι ξενιτεμένος αλλά η μοίρα παίζει επικίνδυνα παιχνίδια. Έτσι η Λυγερή το ξανασκέφτεται και αλλάζει την κατάρα της. Εάν τα άγρια βουνά τρέμουν, να τρέμει και το γιοφύρι και αν τα άγρια ζώα πέσουν μέσα, ας πέσουν και οι περαστικοί γιατί έχω αδερφό ξενιτεμένο.

Και το γιοφύρι ολοκληρώθηκε αλλά όλες οι γυναίκες του χωριού ντύθηκαν στα μαύρα και άρχισαν τα μοιρολόγια για την απώλεια του άτυχου κοριτσιού.

Τα μοιρολόγια είναι λυπημένα τραγούδια που τραγουδούσαν οι μαυροφορεμένες γυναίκες πάνω από το κεφάλι του νεκρού ή στη κηδεία. Είναι λυρικά τραγούδια και αποτελούν μια από τις πιο σημαντικές παραδόσεις της Ελληνικής Μουσικής.

 

Drawing: Margarita Banou

Post Author: m.heczko

Leave a Reply